Suat Taner benim için herşeyden önce ‘O’ zamanlar ‘talebe babası’ dediğimiz bir babacan adamdı. Daha sonra bu adını hiç birşey değiştiremedi benim yanımda. Hep öyle kaldı. Her fırsatta, her İskenderun’a gidişimde onu aradım, görmeye çalıştım. Bazılarında başarısız da oldum. En son geçtiğimiz yaz karım Birsen Köroğlu ile görmeye gittiğimizde arsuzda bir açık hava kahvesinde bir iki saat birlikte olduk.  Daha çok O konuştu. Sinema günlerindem, tiyarodan, seslendirme öykülerinden söz etti. Öğrencilerinden onlarla hala ilişkilerinden dem vurdu. Daha sonra hayli uzakça olmasına karşın arabaya kadar eşlik etme onurunu verdi. En son el sallayarak veda etti. Bu veda son vedalaşmamız imiş, onu hep O veda sahnesiyle anımsayacağım... Güle, güle talebe babası... Güle güle insan gibi insan, Güle güle...
Muhittin Köroğlu